NIE MOJA WINA….

 

 

Karnawał w pełni. Ludzie się bawią. Bale, zabawy, prywatki na każdym kroku. Kataklizm (tsunami) w Azji, susza w Afryce, powodzie w Ameryce (USA i u nas)  – nie mają większego wpływu na animusz birbantów. Więc się bawimy. Pijemy. Czasami na umór. Po czym ruszamy wozem w Kanadę, bo odległości są tutaj niebagatelne. Policja drogowa grozi. Przestrzega. Zatrzymuje. Kontroluje. Wystawia mandaty. Ale sfrustrowani stróże bezpieczeństwa są świadomi, iż trudzą się daremnie. Ich wysiłek, to głos wołającego na puszczy, w czasie gradobicia. Pijanych na drodze jest coraz więcej. A swoją drogą, z jakim miedzianym czołem może kraj wymagać od swoich obywateli ażeby szanowali prawo, skoro prawo samo siebie nie szanuje?

 

Dowód? Nawiązuję, do sprawy pani Lindy Leigh Hunt (z przed kilku lat) i najgłupszy w świecie, wyrok sądowy. Absurdalny, niedorzeczny, lecz prawomocny. Prokuratura dopiero w ubiegłym roku obudziła się z letargu i wniosła apelację. Nie mniej, reperkusje tego poronionego orzeczenia mogą pogrzebać nas jak lawina.

 

Zakładam, że cały świat zna i komentuje historię owej Lindy, która na "Christmas Party" wydanej przez firmę, w której pracowała (Sutton Group Incentive Realty Inc.) zalała sobie dokumentnie pałę, ale uparła się wracać do domu własnym samochodem. Kolegom odmówiła sprowadzenia męża, a szefowi wezwania taksówki. Po czym, w pijackim stuporze wsiadła za kierownicę. I widocznie za mało jej było wódzi, niedapoj takoj, gdyż po drodze, doprawiła się jeszcze w lokalnym pubie. Tam także proponowano jej odwiezienie do domu). Baba oczywiście, spowodowała ciężki wypadek, ładując się czołowo w ciężarówkę. Skasowała oba wozy,  powodując na wiele tygodni  utratę zarobków, Bogu ducha winnego, "truckera". Sama doznała poważnych obrażeń ale natychmiast po wyzdrowieniu, miała czelność i tupet zaskarżyć swoją firmę o to, że...nie powstrzymała jej od picia. Widocznie firma, poza barmanami, powinna była zatrudnić jeszcze sztab "cerberów" (indywidualnie dla każdego spragnionego gardziołka), którzy łagodną perswazją, względnie na siłę (w zależności od stanu upojenia delikwenta) mieliby wyłuskiwać z jego/jej dłoni szklankę czy kieliszek.

 

Kiedy ta tragifarsa weszła na wokandę, w jednym z moich felietonów, nabijałam się z tego przewodu, gdyż byłam pewna, że sąd, przestudiowawszy pozew, złapie się za głowę i sprawę w abcugach, oddali.  Ba, jeszcze wlepi babsztylowi  solidny mandat za jazdę po pijaku i spowodowanie wypadku. Że, potraktuje ją, jak wszystkich innych, w identycznej sytuacji. Że ukarze srodze, zawiesi prawo jazdy, może nawet wsadzi do kicia. Boże! Czy ja się już nigdy nie opamiętam?  Czy ja się już nigdy nie nauczę, że mieszkam obecnie na kontynencie, na którym prawo odbija na lewo i działa na wariackich papierach?!

 

Albowiem pozwu nie tylko nie oddalono, ale wręcz przeciwnie, podtrzymano. Jakby na urągowisko, jakby ktoś wcierał sól w krwawiącą jeszcze ranę, sędzia uznał, że gospodarz odpowiada za stan upojenia swojego gościa i przyznał jej odszkodowanie w wysokości $300.000 (sic!) Pazerna Linda żądała wprawdzie milion, ale sędzia Clair Marchand uznał, że aż tyle jej się nie należy, gdyż częściowo była w tym jej wina(?!) Częściowo? Czy on zwariował? Na lewo od Atlantyku wciąż panuje dzicz!

 

Społeczeństwo do dzisiaj jest wściekłe. Prasa hasa. A my som- bezsilna masa! Policja jest ogłupiała. Nie wierzy, że coś takiego mogło zaistnieć. Podczas kiedy policja dwoi się i troi, urządza obławy, ażeby (dla naszego dobra) usuwać  pijanych kierowców z drogi ‑ sędzia Clair Marchand, chyba sam na niewąskim cyku, robi jej (i nam) na poprzek, ferując tak potwornie bzdurny wyrok.

 

Co ta sprawa ma wspólnego z tytułem mojego felietonu? Bardzo wiele! Bo teraz, ino patrzeć, kiedy wlany w 4 d... przyłapany za kółkiem, Marek, Jarek czy Darek, będzie się tłumaczył: ”sososososzczak, paaanie władzo ‑ ale to nie moja wina. Nina nie odebrała mi kluczyka”. Tym samym, efektywnie skończyły się ”zakrapiane” imieniny u Niny. I choć mój barek jest obficie zaopatrzony, na wszelki wypadek zamykam go teraz na cztery spusty, bo nie chcę być za nikogo odpowiedzialna. A, że na piechotę nikt tutaj nie chodzi, więc good bye Władziu, good bye wódziu!

 

Urodzin nie obchodzę (śmierć frajerom!), ale huczne imieniny co ileś tam lat chętnie wyprawiam. Teraz stoję przed dylematem: nie urządzać wcale, czy też urządzać bezalkoholowe? Polskie imieniny i niezakrapiane? Toż to profanacja imienia patrona! Sama wprawdzie nie piję, ale, jak wspomniałam, dla gości mój barek prezentuje się całkiem imponująco. No to co? Wylać? Podarować? Wynieść z domu?

 

Nie wiem czy wszyscy pojmują, jakie następstwa niesie ten idiotyczny wyrok. Nakreślę hipotetyczny scenariusz: umęczona, z rozwianym włosem, usługując moim miłym gościom, zauważam kątem oka, że mój kumpel Siunio tankuje jakby jutra miało nie być. Siunio ma prawie 2 metry wysokości, waży 110kg. Wypicie butelki koniaku jest dla niego betką. Wyskokową zakąską. Po opróżnieniu następnych kilku butelek z rozmaitymi trunkami (przepraszam, że żyję, myślałam, że dwie butelki koniaku dla niego samego, wystarczą. Nikt inny z moich przyjaciół za koniakiem nie przepada), widzę, że spożyta ilość mieszanych alkoholi, zaczyna działać. Kiedy nad ranem podskakuję do niego z jazgotem, niczym ratlerek do bernardyna, i żądam oddania mi kluczyka do samochodu, Siunio, więcej z rozbawienia aniżeli z  przekonania, wręcza mi kluczyk. Bo mój przyjaciel Siunio jest gentlemanem. Ktoś inny, wlany równie dokumentnie, (acz we własnym mniemaniu, trzeźwy jak świnia), nie tylko by mi nie oddał, ale gdyby jeszcze w pasji szpurnął mną o ścianę ‑ długo by mnie jeszcze z niej zeskrobywano. Czy ktoś już zauważył, że pijane, najmniejsze nawet chuchro, nagle nabiera siły Herkulesa? Więc wzywam taksówkę i z góry płacę za kurs (Siunio nie ma przy sobie portfela. Nie musi mieć; wszak jechał na imieniny do przyjaciółki) i oddycham z ulgą. Uff!  A tymczasem Siunio taksówki nawet nie odprawił. Wleciał tylko do domu, złapał portfel i zapasowy kluczyk, po czym kazał zawieźć się na mój parking. "Co mi, kurde, durna baba będzie życie komplikować" ‑  pewnie pomyśli czupurnie. Szkopuł w tym, że w myśl  tego nowego, idiotycznego prawa, gdyby Siunio w drodze do swego domu miał wypadek, ja nadal byłabym za to odpowiedzialna. Albowiem ja mu w moim domu POZWOLIŁAM przed tym pić! Różnica w czasie niczego nie zmieni.

 

Albo inny scenariusz: w zapełnionym barze siedzi trzech facetów. Piją równo. Piją długo.  Barman uwija się jak w ukropie. Panowie wreszcie płacą i wychodzą. Koniec roli barmana? A g...uzik! W myśl tego kretyńskiego werdyktu, barman powinien wylecieć za nimi na parking, zobaczyć, który z nich wsiada za kierownicę i siłą wyciągnąć go zza kółka. Może, także, niczym Rejtan w progu, rzucić się na ziemię (napluć na śnieg) i lec przed kołami. Doskonały sposób na samobójstwo.

 

Jeśli każdy barman, każdy kelner będzie uczciwie osądzał, kto i kiedy ma dosyć ‑ zamknie się wiele barów. Tysiące ludzi straci pracę. (Ponad te bary, które już się masowo zamykają. Z powodu zakazu palenia. Ale to jest inna sprawa.) Czy nie prościej by było po prostu wprowadzić prohibicję (choć historia USA udowodniła, że to nie działa), pozamykać wszystkie filie LCBO (sklepy monopolowe) i przestać w ogóle sprzedawać alkohol? A kuku. A cio to ‑ to nie! Tak dobrze nie ma. Rząd jest głupi, ale nie tak głupi. Przez jednego sędziego nie będzie tracił akcyzy idącej w miliardy dolarów.